"Hello, how are you"

Lieve allemaal, 

Ik zal jullie weer eventjes bij praten over wat me de afgelopen weken bezig heeft gehouden. Al kan ik daar ook heel kort over zijn: scriptie.

Naast mijn stage bestonden de afgelopen weken voornamelijk uit tripjes naar de Starbucks waar ik vervolgens veel geld uit gaf aan koffie en mensen kijken, onder het mom werken aan mijn scriptie. Tot het weekend voor de deadline. Michèle en ik kwamen tot de conclusie dat Starbucks toch niet de meest productieve kant in ons naar boven haalt, dus zijn we in de library van Stenden Bali gaan zitten. Hier hebben we -geloof het of niet- in twee dagen onze draft voor het proposal uit onze mauw geschud. De feedback hier op was toch nog vrij positief, dus 'mochten' we afgelopen weekend zelfs een dagje naar het strand, én ik heb een ochtend gesurfd! Gelukkig hebben we er van genoten, want de volgende deadline staat alweer voor de deur. 

#Fitgirls #EnSophie

Een maandje of twee geleden heb ik het sporten ook weer opgepakt. Ik heb een sportschool gevonden tussen werk en huis in dus dat is ideaal. Toch lekker na/voor het werken, en na al het lekkere eten en de bintangetjes die af en toe rijkelijk vloeien inmiddels ook wel weer noodzakelijk. Omdat het gros natuurlijk allemaal toeristen zijn en je, no offense, met je gezonde verstand niet in je vakantie niet gaat sporten als je niet helemaal in to the ‘healthy fitness life’ bent zijn het voornamelijk van die extreeeeme fitgirls en anabooltjes, en ik dus. Ik ben er nog niet helemaal uit of dit nou een motiverend - #goals – of compleet deprimerend effect op me heeft. Het doel is natuurlijk om weer een beetje in mijn ‘oude’ sportritme te komen (voordat mn enkelbandjes aan diggelen lagen), dus daar werken we dan maar slowly but steady naar toe. Ze zeggen dat spieren een geheugen hebben, als dat zo is dan lijden die van mij aan shortterm memory loss, á la Dory. 

Maar goed, het is wel lekker om weer even bezig te zijn. Naast gewoon zelf druk in de weer te gaan met gewichten en cardio doe ik ook een aantal groepslessen. Op de een of andere manier krijg ik bij het woord groepsles spontaan uitslag, maar aangezien deze groep natuurlijk bestaat uit top atleten is het flink zwoegen en zweten. Alle groepslessen die ik had geprobeerd waren top, tot dat ik gister avond een klein foutje maakte. Zoals iedere woensdag stond ik keurig om 6 uur klaar, voorbereid om een langzame en pijnlijke bijna dood te gemoed te gaan tijdens een uurtje bodypump, maar niets bleek minder waar. Ze hadden het rooster omgegooid, waardoor ik in een Zumba les te recht ben gekomen. Nu hou ik niet zo van afhaken, dus ik dacht, who cares ik doe gewoon een uurtje mee…..

Over het algemeen kan ik mijn eigen kwaliteiten denk ik best goed inschatten denk ik, en ik kan met alle zekerheid zeggen dat dansen daar absoluut niet tussen behoord. Oke, als ik alleen thuis ben en mijn muziek op maximaal op heb staan, of na een paar drankjes in een club voelt het alsof ik zo achtergrond danseres bij Justin Bieber kan zijn, maar dan leg ik een hele dikke nadruk op VOELT. Zolang ik zelf mijn eigen moves in de hand heb gaat het nog wel, maar zodra ik (in spiegelbeeld) pasjes moet overnemen van een man die oprecht zelf niet onderdoet aan Beyoncé ben ik toch wel heeeeeel ver uit mijn element. Ik heb het een half uur vol weten te houden zonder echt frontaal op de personen naast me te botsen omdat ik weer de verkeerde kant op huppelde, maar toen had ik het écht gezien. Toen ik mijn spullen pakte met de mededeling dat ik beneden wel een rondje ging rennen werd ik echter terug gestuurd door Queen Bee himself met de mededeling: “Let goooo, let loose, nobody is judging you, just have fun”. Uiteindelijk heb ik me nog 1 nummer ‘laten gaan’ om toch tot de conclusie te komen dat ik het gewoon totaal niet “FUN” vind. Misschien ben ik hier na mijn 3,5 Friesland toch iets te nuchter voor geworden, of het ligt echt aan mij, maar niks aan een mix tussen K3 pasjes, twerken, salsa én hiphop scoort niet echt hoog in mijn 'fun' ranking. Gelukkig zag een van de personal trainers mijn getraumatiseerde gezicht toen ik de zaal verliet en heb ik toch nog een half uurtje personal training gekregen on the house. Maar Zumba.. Never. Again. 

#SurfBabes #EnSophie 

Zoals ik net al even vertelde heb ik afgelopen weekend ook op een surfplank geklommen. Ik had al eerder een keertje gesurfd, maar toch maar bedacht dat het handig was om ook een keer een les te nemen, dus die had ik afgelopen zondag. Over het algemeen ging het beter dan ik had gedacht, al had ik ook niet erg hoge verwachtingen. Het stomme was dat ik prima recht op kon staan, maar zodra ik er dan na een tijdje van af viel was ik verloren. Er stond een onwijs harde stroming waardoor ik mezelf maar niet uit de branding wist te paddelen. En ja, dan krijg je af en toe een betonnen muur aan water over je heen. En nog een. En nog een. Ik ben bang dat ik er meer uit zag als een verdrinkende puppy dan iemand die lekker aan het surfen was.  Nog even oefenen dus;)

Oops

Ja, het moment is toch aangebroken, ik ben aangehouden. Het is volgens mij algemeen bekend dat de politie hier op Bali over het algemeen erg 'gedreven' zijn door geld, toeristen geld wel te verstaan. Waar je in Nederland aangehouden wordt omdat je in overtreding bent, verzinnen ze hier een overtreding omdat je al aangehouden bent. Ach verschil moet er zijn. Echter was er in mijn geval toch echt spraken van een overtreding aangezien ik.. heel stom.. zonder helm reed (I know, sorry pap). Het hele spectacel was eigenlijk een beetje lullig; ik wilde spontaan mijn was ophalen een paar straten verderop en was te lui om terug te lopen voor mijn helm. Aangezien de maximum snelheid in mijn straat rond de 10km per uur ligt in verband met een overkill aan taxi's dacht ik dat dit wel even kon. Waar ik alleen geen rekening mee had gehouden, was het politie hokje aan het einde van de straat, voor de stoplichten, die uiteraard net op rood gingen toen ik vlak voor het hokje stond. Sta je dan met je goede gedrag voor het stoplicht tussen de indo's, die schijnbaar ook allemaal te lui waren om een helm te pakken, met als enige verschil: een blanke huid. Ik hoefde dan ook niet lang te wachten tot ik gespot werd, en aan de kant van de weg mocht gaan staan. Maar goed, hier heb ik lang voor geoefend, dus mijn strategie kon beginnen. Stap 1: Lief blijven lachen. Stap 2: Zo veel mogelijk Indonesisch er uit gooien, ongeacht de volgorde of relevantie voor het gesprek, gewoon blijven lullen. Oom agent bleek eigenlijk best aardig te zijn, en er volgde een gezellig gesprek -go sophie, go sophie-, maar net op het punt dat ik dacht dat dit misschien best eens een succes verhaal kon gaan worden kwamen de woorden: "Miss, you are really nice and your Bahasa very good. Beautiful smile, but, I still give you ticket". Mijn rijbewijs zou ik ook in moeten leveren en de volgende dag in Denpasar op komen halen. 

Wat er toen gebeurde viel volledig buiten mijn strategie, en echt trots ben ik er niet op: ik moest huilen.. Ik weet niet zeker wat precies de trigger was, mijn chronisch slaap tekort, het contrast tussen mijn euforische gevoel van 1 seconde geleden en deze anti climax, het feit dat ik net mijn financiën even had doorgenomen en tot de conclusie was gekomen dat ik echt geen geld meer uit kon geven deze maand, of gewoon een samenloop van omstandigheden; maar daar stond ik dan, te janken. Ik weet niet wie er uiteindelijk meer van schrok, ik of de agent, maar we waren allebei volledig van ons aperopot. Het heeft al met al best even geduurd, maar uiteindelijk heb ik het (oprecht onbedoeld) toch voor elkaar gekregen dat die arme agent 100 keer zijn excuses heeft aangeboden -voor het feit dat ik zonder helm reed?- en uiteindelijk mocht ik mijn weg naar huis vervolgen MET rijbewijs, en ZONDER boete. Ik weet nog niet zeker of het een ultiem diepte- of hoogtepunt was, maar blij met mijn bespaarde geld was ik wel. Lucky bastard. 

Home sweet home

Zoals ik in een eerder blog al vertelde, is het kamertje waar ik nu zit eigenlijk toch een beetje boven mijn budget (Lees: bijna het dubbele van mijn 'salaris').  Ik had dus eigenlijk twee opties, OF verhuizen, OF proberen de huur omlaag te krijgen. Toch zit ik nu echt op een hele fijne plek, en met wat aangeschafte verbeteringen voelt het wel een beetje als thuis, dus ben ik voor optie twee gegaan. En met succes, na wat serieuze business meetings met mijn huisbaas, die er allemaal geen klap van snapte, heb ik het voor elkaar gekregen om mijn huur wat te laten zakken, als ik het bedrag in een keer betaal! Omdat het uiteindelijk toch nog een groot bedrag is wat ik in een keer moet ophoesten heb ik papa en mama om een 'lening' gevraagd, en die heb ik -SUPER LIEF- gekregen. Zo kan ik nu mijn huisbaas in een keer betalen, en maandelijks een x bedrag aan papa en mama, wat betekend dat ik lekker op dit plekje kan blijven wonen! Happy me. 

Dit waren wel weer even de ups en downs van de afgelopen weken. Heeeeel veel liefde en een dikke kus vanuit Bali. 

xxxxxxxxxxxxx Sophie