"Hello from the other side"

Lieve allemaal,  

Hier even een berichtje vanaf de andere kant van de wereld. In de weken voor ons vertrek is me vaak gevraagd of we ook een blog bij gaan houden om het thuis front een beetje op de hoogte te houden. Hierop heb ik eigenlijk altijd nee gezegd, om de simpele reden dat ik niet zo'n held ben in het bijhouden van dit soort dingen - met als sprekend voorbeeld de doos met zo'n 15 half afgemaakte reis/vakantie dagboeken met een gemiddelde van 4 pagina's die ergens in de schuur bij papa en mama staat -. Toch ga ik een poging wagen, om jullie (degene die het iets interesseert natuurlijk) middels deze blog een beetje op de hoogte te houden van onze "wilde avonturen". 

Het begon natuurlijk allemaal 14 Februari, toen wij (Robert, Michèle en ik) op het vliegtuig stapte richting het mooie Bali. De tijd van te voren is als een sneltrein voorbij gevlogen, en voor ik het wist stapte we het vliegtuig uit om vervolgens letterlijk een warme klap in ons gezicht te krijgen van de tropische temperatuur op Bali. Toch voelde het op een gekke manier wel een beetje als thuis komen, en was ik gelijk weer helemaal in mn happy-Bali-mood!

We zijn hier natuurlijk met als hoofddoel onze 10 maanden-durende stage, maar de eerste 2 weken was ons hoofddoel toch voornamelijk volop genieten - en dat hebben we zéeeker gedaan - , aangezien we pas 1 Maart begonnen aan onze stage. De eerste twee weken hebben we onder andere doorgebracht in Sanur, Gili T a.k.a. het paradijs, Kuta en als eindbestemming Jimbaran waar we nu wonen. We hebben dus goed van onze vrije tijd gebruik gemaakt. Bintangetjes* op het strand, boottochten, Bintang, snorkelen, heerlijk eten, meer Bintang, zon, zee, strand en nog meer Bintang.  Maar helaas, time flies when your having fun, er moet natuurlijk ook gewerkt worden. 

Inmiddels ben ik nu 3,5 week aan het werk bij het Anantara Resort in Seminyak. Voorafgaand aan mijn stage heb ik natuurijk de foto's al even bekeken, maar na een korte rondleiding stond ik toch even met mijn bek vol tanden. Het hotel is niet onwijs groot (60 suits en een penthouse), in de kamers zelf kun je daarentegen met een gemiddeld gezin prima vertoeven. Naast de mooie kamers hebben we 3 zwembaden, een restaurant en een rooftop restaurant/bar. De positie die ik de komende maanden heb noemen ze hier 'Experience Guru' en is een beetje te vergelijken met een concierge. Onwijs gaaf dus, al is het nu nog wel een beetje vaag wat ik straks precies ga doen en moet ik nog veel leren over het hotel en de omgeving en dergelijke, maar daar zijn de eerste weken natuurlijk voor. Fijn is wel dat ik na 2 weken letterlijk 9 uur per dag staan kijken naar mijn collega's die hun takenlijst afwerkte, ik nu ook steeds meer zelf kan doen en eindelijk echt aan het werk kan. Al is werk hier natuurlijk alles behalve wat wij gewend zijn (lees: efficient, snel, aanpakken) want het gaat hier allemaal tempo doeloe. Dat is toch een van de dingen waar ik hier nog steeds aan moet wennen, taken die ik normaal gesproken in 2 uurtjes zou kunnen doen, moeten hier verdeeld worden over 9 uur want ja, anders heb je de rest van de dag niks meer.. Toch denk ik dat ik qua hospitality en oprechte "service from de heart" nog een hoop kan leren van mijn collega's. Mijn collega's zijn overigens onwijs aardig, en na weken van aanstaren en gefluister gaat mijn integratie process de goede kant op en voel ik me steeds iets minder als een aapje in de dierentuin. 

So far so good dus.. Toch is mijn eerder beschreven Bali-hapiness al flink op de proef gesteld. De eerste weken switchte ik voornamelijk een beetje af tussen zonnesteken en Bali belly, tot dat ik daar twee weken terug als klap op de vuurpijl dengue aan toe mocht voegen. Wat een feest. Robert moest er een week eerder ook al aan geloven, maar die bleek uit eindelijk gelukkig een vrij lichte variant te hebben. Met dat in mijn achterhoofd was ik dus ook niet gelijk verontrust toen later bij mij de bloedwaarden ook zakte toch dengue niveau, echter bleven ze bij mij vrolijk doorzakken tot dengue niveau 2.0 en mocht ik me na 4 weken Bali laten inchecken bij hotel ziekenhuis. De eerste dagen kan ik eigenlijk alleen maar beschrijven als een regelrechte hel. Een van de symptomen van dengue is hoge koorts, maar daar kon ik wel mee leven. Wat wel killing was, waren de continue pijn scheuten in mijn hoofd en achter mijn ogen die met de dag erger leken te worden. Voordat ik werd opgenomen heb ik eerst een hutkoffer aan medicijnen mee gekregen, maar niks leek langer te helpen dan een uurtje. Vandaar dat ik uiteindelijk toch heel blij was om in het ziekenhuis te liggen aan een infuusje met een zoutoplossing tegen het uitdrogen, waar om de zoveel tijd een spuit puur geluk in werd gespoten die mijn hoofd en lichaam eindelijk een beetje tot rust bracht. In eerste instantie zeiden ze steeds "paracetamol", maar achteraf hoorde ik toch van de dochter van een vriendin van mijn moeder, en verpleegkundige in spe, dat ik er toch wat stony melony bij lag en hebben we toch sterk het vermoeden dat het morfine was. Anyways, heerlijk spul. De dagen in het ziekenhuis vielen dus uiteindelijk wel mee, afgezien van de momenten tussen de 'geluks-spuiten' door. Na 7 dagen gingen mijn bloedwaarden gelukkig weer omhoog en mocht ik weer naar huis, waar ik nog een weekje uitgeziekt heb. Inmiddels ben ik er weer bijna helemaal, afgezien van een vermoeidheid waar je niet tegen op kunt slapen, maar dat hoort allemaal in het dengue pretpakket en zal als het goed is snel afnemen. Een geruststellende gedachte: de Bintang smaakt weer goed, dus dat het goed met me gaat kunnen we wel weer stellen.

Tot zover even alle high - en low - lights van mijn tijd in Bali tot nu toe. Ik zal proberen om jullie via deze weg de komende maanden een beetje op de hoogte te houden, en ik beloof dat het niet elke keer zulke boekwerken worden want jullie hebben natuurlijk ook wel meer te doen. Ook ga ik mijn best doen om Robert ook af en toe even een update te laten schrijven van zijn ervaringen hier! 

Lieve, familie, vrienden en andere mensen die het tot het eind van mijn verhaal hebben weten te schoppen:

Dikke kus, en heel veel liefde vanuit Bali x x x x

* Voor de gene die het nog niet wisten of geraden hadden; Bintang is het plaatselijke bier hier;)

Ps. Mocht iemand van jullie binnenkort per ongeluk tijdens het zappen een Nederlandse reality soap á la 'oh oh Bali'  tegen komen (gefilmd op double six beach), Michele en ik zijn heeeeel erg benieuwd wat het is, wij lagen er naast. 

Pps. Mocht er dan op de achtergrond iets op een zonnebed liggen wat oogt als een aangespoelde -vul zelf maar in- in een roze bikini, zwaai dan even want dat ben ik. 

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx